Autor: Ewa Lach
Ilustrator: Marian Stachurski
Czytelnik, Warszawa 1962
„Kosmohikanie” to pierwsza z trzech części trylogii Ewy Lach. Kolejne to: „Klub Kosmohikanów” i „Przygrywka”. Książka pierwszy raz ukazała się w 1962 roku. Nie mogę ustalić roku urodzenia autorki, ale skoro „Zieloną bandę”, wydaną w 1961 roku, napisała jako czternastolatka, to i „Kosmohikanów” musiała napisać będąc niewiele starsza.
Akcja powieści dzieje się w Jastarni, gdzie rodzeństwo Borzęckich (Gosia, Michał, Zbyszek i Adzik) spędza wakacje. W owych czasach rodzice opalali się spokojnie na leżaku, a dzieciarnia latała samopas po okolicy, wymyślając zabawy i szukając przygód. Czytając z perspektywy matki, co i rusz dostawałam apopleksji na myśl, jak te ich wyczyny mogły się skończyć. Jak nie buszują po bunkrach, gdzie mogą być niewypały (pamiętajmy, że to lata 50-te), to przebiegają przez ulicę, o mało nie dostając w głowę jakimś żelastwem z ciężarówki albo idą w nocy popływać łódką. W międzyczasie rozwiązują zagadkę kradzieży sieci i problem rodzinny kolegi.
Książki lat dziecinnych 